Bhagavad Gita 1.37
तस्मान्नार्हा वयं हन्तुं धार्तराष्ट्रान्स्वबान्धवान्। स्वजनं हि कथं हत्वा सुखिनः स्याम माधव।।
tasmān nārhā vayaṁ hantuṁ dhārtarāṣhṭrān sa-bāndhavān sva-janaṁ hi kathaṁ hatvā sukhinaḥ syāma mādhava
Word-by-Word
| Sanskrit | Transliteration | Meaning |
|---|---|---|
| tasmāt | tasmāt | hence |
| na | na | never |
| arhāḥ | arhāḥ | behoove |
| vayam | vayam | we |
| hantum | hantum | to kill |
| dhārtarāṣhṭrān | dhārtarāṣhṭrān | the sons of Dhritarashtra |
| sva-bāndhavān | sva-bāndhavān | along with friends |
| sva-janam | sva-janam | kinsmen |
| hi | hi | certainly |
| katham | katham | how |
| hatvā | hatvā | by killing |
| sukhinaḥ | sukhinaḥ | happy |
| syāma | syāma | will we become |
| mādhava | mādhava | Shree Krishna, the husband of Yogmaya |
Therefore, we should not kill the sons of Dhritarashtra, our relatives; for how can we be happy by killing our own kin, O Madhava (Krishna)?
हे माधव ! इसलिये अपने बान्धव धृतराष्ट्र के पुत्रों को मारना हमारे लिए योग्य नहीं है, क्योंकि स्वजनों को मारकर हम कैसे सुखी होंगे।