Brihadaranyaka Upanishad 6.69
अथ यत्कुमारं जातम्, प्रथमं प्राशयेत् — कांस्ये हिरण्ये प्राणेनागारं जुहुयात्; भूरिति अग्नौ, भुवरिति वायौ, स्वरित्यादित्ये; भूर्भुवःस्वरिति सर्वस्मिन्; एतदक्शरमसामत्; तच्छान्त्यै — प्राणं शिशोर्मुखं प्रेक्श्य; जातवेदसमग्निमुपसमाधाय शान्ति; वाग्भवति; प्राणस्य प्रतिष्ठा — तस्मान्मुखमस्य प्राश्नाति ॥
atha yatkumaaram jaatam, prathamam praashayet — kaamsye hiranya praanenaagaaram juhuyaat; bhuuriti agnau, bhuvariti vaayau, svarityaaditye; bhuurbhuvahsvariti sarvasmin; etadaksharamasaamat; tachchhaantyai — praanam shishormukhaam prekshya; jaatavedasamagnimupasamaadhaaya shaanti; vaagbhavati; praanasya pratishthaa — tasmaanmukhamsya praashnaati
When a son is born, the first feeding: in a vessel of bronze or gold, one offers into the vital force. 'Bhur' into Agni, 'Bhuvar' into Vayu, 'Svar' into Aditya, 'Bhur Bhuvah Svar' into all. This syllable is for peace. Looking at the mouth of the child and its vital force, one kindles the fire of Jatavedas for peace. Speech arises; it is the support of Prana — therefore one feeds the child's mouth first.
जब बालक का जन्म हो जाए, तो प्रथम भोजन इस प्रकार करावे — काँसे या स्वर्ण के पात्र में प्राण-पूर्वक आहुति दे — ‘भूः’ अग्नि में, ‘भुवः’ वायु में, ‘स्वः’ आदित्य में, ‘भूर् भुवः स्वः’ सब में। यह अक्षर शान्ति के लिए होता है। शिशु के मुख और प्राण को देखते हुए जातवेदस् अग्नि की उपासना करे — शान्ति के लिए। वाणी प्रकट होती है, जो प्राण की प्रतिष्ठा है — इसीलिए सर्वप्रथम मुख का ही प्राशन (भोजन) कराया जाता है।